Meldde ik in het vorige bericht over de crash….ik heb er nog eentje gehad!
Vandaar dat het allemaal wat langer duurde.
Iedereen in ieder geval ….bedankt voor het wachten….en dat was het ook waard!
Lees gauw verder dus….

Dat de klad er aan zat te komen is wel duidelijk geworden afgelopen maanden. Wanneer ik de kerkenlijst doornam (die wekelijks wordt gepubliceerd in de Helderse Courant) kwam ik al snel tot de moeilijke keuze welke kerk nu eens aan een onderzoek onderworpen moest worden.
Maar het ging toch eigenlijk om het zoeken naar een kerk die bij ons past? Een kerk waar we ons thuis moesten voelen. Waar de kerkgangers ons ook een goed gevoel moesten geven? Ja, toch?

En als ik het lijstje dan bekeek werd de keuze toch steeds dunner en dunner. En om nu extreem gereformeerde kerken (om waar wat te noemen) te vereren met een bezoek van ons…dan wisten we bij voorbaat al dat die kerk niet de onze zou worden.
Het is dan misschien wel interessant maar was het ons daar om te doen? 
Blijkens onderstaande kerktochten wel maar diep ons hart was de zoektocht naar een "thuis" belangrijker dan de interesse voor kerkgenootschappen die ons vaak verraste met hun rituelen en meer nog met hun stijl.

Een en ander is in een stroomversnelling geraakt.
Na onze laatste tocht (Opstandingskerk) raakte we in een soort geestelijke impasse.
In mijn geval was deze kerk ook de laatste in het rijtje van mogelijke kanshebbers.
Terwijl ik dat niet expliciet aan John meedeelde. Ik had dat gevoel gewoon.
Maar zoals zo vaak bleek later dat hij ook dat gevoel deelde. Wonderlijk, niet waar?

En dan ga je bewust terugkijken naar het begin (kerkentocht deel 1).
De Baptisten….is niet blijven hangen zoals zo vele ochtenden niet zijn blijven hangen.
De Ambassade…..te massaal. De Morgenster…..we namen (geestelijk) niets mee.
Jehova’s Getuigen…….te eenzijdig gericht. Het Kruisanker….niet zo gek achteraf, maar net dat kleine beetje niet. Vrije Evangelische…..niet gek, alleen die dominee maakte een slechte beurt.
Bethelkerk…ook weer te massaal. Berea…te carnavalesk. Doopsgezind in Hippo….niet "warm" genoeg.  Het Anker…wel goed (hier en daar te confronterend?).  Sion…..warm (preek bevat teveel herhalingen, weinig jeugd). Doopsgezind Den Helder…niet diepgaand genoeg en geen jeugd. Opstandingskerk…wel erg groot voor een klein groepje maar ik vond de kerk wel prettig; weinig jeugd). Tot zover dit korte resume.

Bij veel kerken heb ik ook telkens het gevoel gehad dat mensen daar jarenlang elke zondagmorgen naar afreizen, de dienst ondergaan en dan weer lekker naar huis. En er vervolgens niets mee doen.
Er moet nagepaat worden. Ik vind dat een must! Saamhorigheid moet er zijn. Respect tussen de mensen moet er zijn. Gezelligheid moet er zijn. Kortom de mensen van een kerkgenoortschap moeten van elkaar houden. Niet alleen zondagmorgen maar de hele week door.
Samen met en voor elkaar en samen met God. Dat is de issue!
En dat heb ik in vele kerken node gemist.
Mensen kunnen hun hele leven een kerk bezoeken en toch op het eind van hun leven het gevoel hebben…was dit het nou?
En dan is de plank volledig misgeslagen.
Men had misschien in moeten grijpen op een bepaald moment?
Doe het dan nu!

Zorg dat je in een kerk zit waar je je thuisvoelt maar ook thuis bent!

En misschien dat de voorzienigheid een rol heeft gespeeld bij onze eindconclusie. Dat moet haast wel! Anders waren we toch gewoon verder gegaan?
Afgelopen februari vierde Moeders haar 80ste verjaardag. Inclusief heuse kerkdienst.
Ik weet nu nog steeds waar de preek over ging!
Met pasen zijn we ook daar geweest (Vrij Evangelische). Ook dat weet ik nog!
En weer hadden we samen het gevoel….is dit het?…..ja, volgens ons wel!
Komt ook bij dat de kerk altijd muziek op het podium heeft. Ze creeeren daarmee gezelligheid!
En je geloof mag je ook gezellig en prettig beleven en belijden!

En na de dienst napraten…..ja, en op een hele prettige manier.
Is er jeugd in de kerk. Ja, plenty.
Dat is namelijk een verzekering voor de toekomst (zeker niet onbelangrijk, dachten wij!).
Ook dat zit in vele kerken niet goed!  Hier wel dus!

U voelt het al……..de Vrije Evangelische Gemeente
gaat er met de bokaal vandoor.

Gefeliciteerd!

Chapeau!

En wij vinden het verdiend….en hopen dat vele kerkgangers van andere kerken hier ook eens een kijkje gaan nemen.
Gewoon doen….baat het niet, schaadt het niet!

Nawoord:
Wij hebben met onze kerkentocht geen enkele kerk willen schaden.
Het is en blijft een persoonlijk iets. Alles wat hier gezegd is berust op onze persoonlijke beleving.
Mochten mensen zich op enigerleiwijze geschaad voelen, dan spijt ons dat oprecht.
Dat is nooit onze insteek geweest. Maar na het lezen van de tochten hieronderstaand wordt dat ook wel duidelijk.

Wij hebben het met plezier en overtuiging gedaan de afgelopen maanden en hopen dat u (als lezer) hier uw voordeel uit kunt halen. En hopelijk komen we elkaar eens tegen in een van de besproken kerken of toch misschien bij de Vrije Evangelische Kerk. Wie weet! Graag tot ziens!

-

Kerkentocht Team 2006-2007:
John Zandbergen en Nico Laagland Winder

Ja, lieve mensen. Daar zijn we gelukkig weer!

Het heeft even geduurd, dat weet ik, maar dat had natuurlijk een oorzaak.
Behalve dat wij, John en ik, in een geestelijke impasse zaten heb ik ook het zure genoegen mogen smaken van een heuse pc-crash! Vandaar dat jullie wachten wat later dan verwacht toch beloond wordt.
We hebben elkaar dus een tijd lang niet gezien en/of gesproken?
Daar komt nu verandering in…..want….

De Kogel Is Door De Kerk !!!

Benieuwd?…….stay tuned……

Vandaag, 25 maart 2007, presenteren wij u: De Kerkentocht Deel 13!

U dacht waarschijnlijk dat onze tocht een stille dood was gestorven?
Niets van dat al!
We gaan "vrolijk" verder! En we kregen er vanmorgen weer zin an.
Afgelopen maand was het ietwat te hectisch om ook de kerkentocht nog erbij te verslaan.
Vooral John was een druk baasje met studiopraktijken maar we moeten dit nu eenmaal samen "ondergaan".

Vandaag was het de beurt aan de Opstandingskerk, al jaren gelegen aan de hoek Pasteurstraat/Lorentszstraat.
Een kerk die ik al lang kende van toen ik een tiener was. Liep toen altijd goed met vooral de Opendeurdiensten (doen ze volgens mij nog steeds).

Vandaag ook palmzondag (zondagen voor Pasen) en is dus de Opstandingskerk een zeer voor de hand liggende keus. (Opstanding = Pasen).

De dienst begon zoals gebruikelijk om 10.00 uur; (de klok was een uur vooruit gezet vanwege de zomertijd; dus enige vermoeidheid was ons niet vreemd).
Helaas werd de dienst niet door de vaste predikant (ds. Scherff; zie kerkentocht-Kerst 2006)) gevoerd maar door een invalkracht in de persoon van dhr. W. Greeuw.

Toch zijn we altijd benieuwd hoe een dienst zich voltrekt.
De Opstandingskerk is een echte protestantse kerk maar het bleek al snel dat de gevoerde liturgie veel overeenkomsten vertoond met dito kerken zoals de Bethelkerk, Johannes Kapel maar ook met Kerkentocht deel 12: De Doopsgezinde Driemaster. Eenzelfde opbouw van elementen.

Maar dat wil niet zeggen dat het meteen ook echt hetzelfde is. De gezongen liederen betroffen wat psalmen en gezangen maar ook (en dat deed ons zeer goed) liederen uit een aparte bundel met evangelisatienummers. Veelal uit het engels vartaald naar het nederlands. Vaak met een prima melodie en zeker niet saai! Wat dat betreft dus o.k.

De Kerk was trouwens gevuld (jammer) met toch weer een publiek van gemiddeld 55-60 jaar en weinig jongeren. Maar misschien was dat een toevalligheid. Laten we het hopen want de dienst zag er verder goed uit en verliep geolied. De dienst verdiende dus zeker meer publiek!!!

De prediking door dhr. Greeuw was er niet "eentje uit het boekje". En dat siert hem en deze kerk.
Het handelde over de persoon Pilatus die Jezus (wel met veel moeite maar toch) naar de schandpaal verwees. Het publiek mocht kiezen tussen Jezus (in wie geen kwaad gevonden kon worden) en Barabas (een misdadiger van het zuiverste water). Het toen oliedomme publiek koos voor Jezus.
Een bekend verhaal maar dat toch altijd weer boeit. Zeker in deze tijd.
En passant schoot mij de film "Passion of the Christ" te binnen. Toch maar weer eens gaan kijken een dezer dagen. Even de neus op de feiten!
De heer Greeuw vermeldde ook dat Barabas ook de naam Jezus droeg. Er moest dus tussen twee mensen met dezelfde naam gekozen worden. Wist ik niet! Toch weer wat geleerd deze ochtend.
De preek was er eentje uit de prettige categorie en leerzaam en bemoedigend. Goed!

En de hele dienst duurde ook niet te lang. Een dik uur…dus werd het tijd voor….Koffie!
Helaas wordt er koffie gedronken om de zoveel weken. GROTE SCHANDE!
Dus ook geen tijd om even na te praten en meer info op te doen over deze kerkgemeente en zijn kerkgangers.
Er is dus sprake van een leermoment voor de dienstdoende raad wanneer zij kennis nemen van dit log. Ik zal ze er op aanspreken!!!
Koffie drinken na een dienst moet een gemeen goed worden.
Want we hadden graag na willen praten met diverse mensen waaronder de heer Greeuw.
Dit houden we dus te goed!

Cijfermatige beoordeling = 8- (de min is voor de kerkbanken; dat kan echt niet meer!)
Geen verder aftrek vanwege hun prettige kerkenblad (moet ook gezegd).
Voor mijn gevoel gaat de kerk mee naar de tweede ronde. Hopen dat John dat ook vindt?

Na de dienst lang nagedacht over een evaluatieplek. Den Helder raakt een beetje door zijn goede locaties heen op dat gebied. Dus buiten Den Helder gekeken en gestrand (leuk bruggetje) in strandgemeente Callantsoog: Restaurant OkiDoki! (rare naam voor een prettig establishment).
Daar even gekoffied en op het stand een leuke reportage gemaakt over deze kerkentocht en over ons programma Desperado. Kijk op YouTube voor het verslag.

Later!
bij de volgende kerkentocht (voor ons ook een verrassing dus……blijf ons volgen!)

Nico en John

14 februari j.l. werd mijn moeder 80 jaar.
Natuurlijk moest dat gevierd worden en dat hebben we dan ook geweten! Uuuhhh, dat hebben we dan ook gedaan!
Het feest werd georganiseerd door de, jawel, liefhebbende kinderen: Marian, Henk en ikzelf.
Plaats van de festiviteit was Windkracht 13 aan de Weststraat te Den Helder.

Maar natuurlijk was daar eerst de kerkdienst voor moeders in haar eigen kerk De Vrije Evangelische Gemeente.
Na een aantal prachtige (opwekkings)liederen werd mam naar voren gehaald en op het podium gefeliciteerd door de dienstdoende ouderling. En er werd natuurlijk een van haar lievelingsliederen gezongen. Het was een fijne en gezegende dienst.

Daarna vertrok de stoet richting Windkracht 13 waar we werden onthaald op koffie met gebak door de eigenares Els Ellen. Alles verliep vlekkeloos.

Aanwezig waren natuurlijk veel familie, vrienden en bekenden. Leuk om je familie weer eens te zien na een vaak (te) lange tijd. Alleen daarom al was het een succes.

De catering was uitstekend en aan de brunch mankeerde niets. Iedereen genoot.

En dan was daar uiteraard het onvermijdelijk kado. De kinderen deden mam een prachtige armband kado (die ze volgens mij zelf had uitgezocht). Ze was "zichtbaar" onder de indruk. Heerlijk om mee te maken.

En natuurlijk moest er wat "gedaan" worden.
Marian was creatief geweest door een lied in elkaar te zetten op melodie van The Wild Rover (Dubliners). Zonder begeleiding is dat natuurlijk best moeilijk maar gelukkig hadden we de stadstroubadour (Henk van Kuijk) bereid gevonden om ons deze middag muzikaal te begeleiden op zijn gitaar. Perfect gedaan, Henk.

Henk had zelfs een lied voor mam in elkaar gezet op melodie van "Het Is Moeilijk Bescheiden Te Blijven" van Peter Blanker. De tekst ging dan als volgt: ‘t is moeilijk bescheiden te blijven wanneer je  zou oud bent als ik…etc. etc. etc. De zaal deed direct vol overgave mee. En zo hoort het ook.

Tot slot van de middag werden er nog enige anekdotes verteld door Marian, Henk en ik over vroeger.
Mam genoot er zichtbaar van.
Dit item werd afgesloten met het overhandigen van een mooie foto in dito lijst van ons.
Gelukkig herkende ze ons!
De foto was trouwens gemaakt door John Zandbergen die ook de dag vastlegde op film.

Tot slot nog een mooi dankwoord van mam aan iedereen die had meegewerkt aan deze dag. Het bleek dat ze bijzonder tevreden was met deze voor haar toch zo belangrijke dag.

Al met al kunnen we terugkijken op een geslaagde dag en we hopen dat moeders nog heel lang bij ons mag blijven!

Marian, Henk en Nico

Eigenlijk is de navolgende kerkentocht een hele vreemde. Het lag ook niet in de lijn der verwachting dat we al zo snel (slechts 1 week na de vorige) alweer op pad zouden gaan.

Hoe werd dat veroorzaakt?

De donderdag ervoor werd ik gebeld door Guus Moussault (zie kerkentocht te Wieringen) of we bij zijn dienst aanwezig wilde zijn. Hij sprak namelijk in de Doopsgezinde gemeente in Den Helder en was op zoek naar  fans!

Graag gaven wij gehoor aan zijn verzoek.

En eigenlijk is deze kerk de bron van onze kerkentocht. Hier is alles begonnen! Hier ligt de oorzaak van onze zoektocht!

Vanuit deze kerk hebben we beslist dat het voor ons noodzakelijk was een kerk te vinden die bij ons past! En dat was dus duidelijk niet deze kerk!

Maar we tellen de kerk wel mee in ons onderzoek. Gewoonx85.een stukje nostalgie eigenlijk!

-

De Doopsgezinde gemeente in Den Helder bestaat uit 3 onderdelen t.w. Doopsgezind, Remonstrants en Vrijzinnig Hervormd. Is dat nodig…drie stromingen binnen een gemeente? Naar alle waarschijnlijkheid heeft het te maken met de kerk gevuld te houden. Want deze stromingen hebben de tand des tijds niet overleefd. Kijk ook maar naar onze Wieringse Gemeente. Die haalt het ook niet.

-
Dus is er werk aan de winkel. En dat kan alleen als de gemeente(leden) zich daar daadwerkelijk voor  wil inzetten. Ik ben alleen bang dat dat een utopie zal zijn want de gemiddelde leeftijd ligt zo rond de 80 jaar!
Eigenlijk is het zonde gezien de geschiedenis van dit toch alleraardigste kerkje dat al ontstaan is in 1853(!) in Den Helder.

En het leuke is dat het orgel een van de mooiste en beste van Nederland is(!)

(klik even op de foto ter vergroting)

Maar het draait vanochtend natuurlijk ook om de dienst zelf. Zoals gezegd geleidt door vriend Guus.
En preken kan die! Prettig is altijd weer de randonderwerpen die Guus erbij haalt om zijn verhaal kracht bij te zetten (gelukkig minder dan voorgaande keer…ik raakte de draad nu niet eens kwijt!).

De preek handelde over het oude en nieuwe testament; over van onderwijs naar genade . Maar ook over het vertrouwen wat we in God moeten hebben. Dat ontbreekt nogal eens bij de mens zelf. Een prettige goed te volgen prediking. Zoals het hoort!

Maar ja, Guus preekt hier jaarlijks slechts minimaal en de andere voorgangers (inclusief de vaste predikant Meindert Mastemaker) meetellende is de totale preek-kwaliteits-score eenvoudigweg veel te laag om de kerk hoog in te schatten. Voor ons dan natuurlijk.

-

Het Grote Zingen voltrok zich weer middels het liedboek voor de kerken.
Dus er werden weer erg oude evergreens gezongen uit 1755 en uit 1887!!!!!

Tekstueel zit dat prima in elkaar maar dit is wel 2007!

-

Na de dienst…koffie met een kaakje. Even napraten. En dat moet wel gezegd..het is altijd wel gezellig!

-

Is dit dan misschien een kerk voor ons? Zou dit (twee)wekelijks voldoening geven aan ons?
Ik ben bang van niet. Daarvoor is de kerk veel te lang stil blijven staan.

-

Bij de beoordeling van deze kerk (die trouwens De Driemaster heet naar de drie eerdergenoemde stromingen) kom ik niet hoger uit dan een 6+.

En de + is voor de gezelligheid en de altijd vriendelijke mensen.

-

Na de dienst natuurlijk weer even geevalueerd met John in Lands End (wat ook wel eens een opknapbeurt kan gebruiken).

Kijk op YouTube voor het relaas met beeld.

-

Tot gauw!

Hert is behoorlijk koud hier op mijn kamertje waar ik dit weblog bijwerk. Buiten vriest het bijna en uit de cd-speler komen de klanken van George Harrison die zingt "The Lord is awaiting on you all". Ik raak direct in de stemming om de kerkentocht van afgelopen zondag met u door te gaan nemen. Beter kan het eigenlijk niet beginnen.

De kerk Sion heeft geen internetsite o.i.d. Ook geen afbeelding derhalve. Ik plaats daarom als genoegdoening een afbeelding van de berg Sion in Israel. Enjoy! [klik voor vergroting]

De gemeenschap die luistert naar de naam Sion is aan de beurt. Sion is gelegen aan de Stakman Bossestraat in de Visbuurt van Den Helder (ook wel Pilo(?) genoemd door de bewoners zelf).
Is dit een echt buurtkerkje of zijn outsiders welkom?
Wij voelen ons zeer welkom wanneer ons vriendelijk "goedemorgen" wordt gewenst door twee heren op leeftijd. Dekken deze heren de lading voor wat betreft het toegestroomde publiek? Bijna wel. Er zitten weinig echt jonge mensen in het zaaltje. Jammer vind ikzelf. Is het logisch misschien…ik wacht het verloop van deze dienst af.

De dienst wordt gewoontegetrouw begonnen met zingen. Ik verwachtte Johannes de Heer liederen of op z’n minst Gezangen. Maar nee….er worden heuse opwekkingnummers gezongen. Ietwat verbaasd kijk ik rond naar mijn medekerkgangers….iedereen doet mee. Er wordt geklapt…..is het applaus?
Maar voor wie dan?…….Nee, men is verheugd en blij om hier te zijn. Dat is duidelijk.
Worden wij ook blij? Een weinig!

Ons inziens duurt het zingen nu wel erg lang. Het blijkt inmiddels al na half elf te zijn en we zingen nog steeds vrolijk door. Ik kijk John doordringend aan….hij kijkt mij nog meer doordringender terug.
WIj vinden het echt te lang! Een dikke min.
Het gaat wel van de tijd af, ja.

Gelukkig gebeurt er tussen het zingen af en toe nog wat. Er worden getuigenissen gegeven en mensen vertellen hun levensgebeurtenissen van afgelopen periode. Dit alles betrekkinghebbend op hun geloof in God. Eigenlijk is dit best wel mooi en heeft ook absoluut betekenis.
Dit gebeurt slecht in weinig kerken. Dus er is onderscheiding. Goed, zo!

De muzikale begeleiding is in handen van Jaap Spruijt. Geen onbekende in deze wereld. Jaap verzorgt ook nog wel eens gastoptredens (Berea) en Jaap speelt gitaar! Niet slecht (is het een 12-string wellicht?). Ik kan hier wel waardering voor opbrengen.

Jaap gaat ook preken en doet dit vol overgave. Alleen weer dat mancootje…..het duurt weer te lang! En dat is jammer want zo verslapt de aandacht terwijl Jaap het goed bedoeld! Hier moet Jaap wat aan doen is onze mening.
En wat Jaap niet wil, gebeurt nu toch echt op mijn kamertje……..LIVE nog wel.
Ik heb namelijk geen idee meer waar Jaap het over had. En dat kan nooit de bedoeling van Jaap zijn.

Na de dienst wordt er koffie gedronken met de gehele gemeente. Links en rechts van de zaal staan tafels met stoelen en koffie met koek. Dat is inmiddels een gemeen goed geworden.
Wij praten na met Willem Stegeman. Een oude getrouwe in deze gemeenschap en Willem verteld ons terloops wat over de geschiedenis van dit toch knusse kerkje.
En wat me nu opvalt is dat ik alles wat Willem vertelde nog wel kan navertellen!
Advies van vandaag: Jaap moet bij Willem in de leer.

Al met al een aardige gemeente, dit Sion. Het is trouwens een evangelie gemeente. Wat meer wil zeggen als: Kom lekker voor je geloof uit. Laat het zien en horen. Voel je vrij!
En dat is absoluut waar. Wij voelden ons goed!
En dat is waarom de kerk toch boven de middelmaat uitsteekt.

Beoordeling voor Sion: 7+

Groeten aan Jaap en Willem!

Dit is inmiddels alweer de 10e editie van onze tocht langs de Helderse kerken. We gaan dit jaar de 20 bereiken en daaruit worden 5 kerken gekozen die meegaan naar de tweede en laatste ronde.

Afgelopen zondag, 10 januari 2007, hebben we een kerk bezocht die niet zo direct voor de hand ligt. Ikzelf wist eigenlijk amper dat daar een kerk gevestigd was! Spannend dus.
De kerk die we met een bezoek "vereerde"  is gelegen (inpandig dus) in De Draaikolk!
De Draaikolk, zegt u? Ja, De Draaikolk. Het centrum van ons aller Turnlust; de vereniging van turnen, gymnastiek, koersbal en niet te vergeten een eigen drumband. Is het een drumband? Jazeker!
Alleen niet op deze zondag. Onze aandacht gaat volledig uit naar kerkgenootschap Het Anker.

De kerk bezit geen internetsite (?vreemd?) en er is geen afbeelding(?) te vinden dus dan verzin ik er zelf maar een (eigen schuld); Mooi, he.

De kerkdienst vindt plaats in een zaaltje omgetoverd tot kerkzaal(tje).
We treden binnen om ongeveer 10 voor 10. Een mooie christelijke tijd, vinden wij. We worden keurig ontvangen door gewone aardige mensen die ons welkom heten. Terecht natuurlijk. We krijgen geen boekje of pamflet mee maar mogen de teksten van een screen tot ons nemen. Werkt prima. En op de achtergrond van de teksten prijken prachtige dia’s. Zonder het in de gaten te hebben laten we ons meevoeren naar prachtige oorden.
Worden we ook in vervoering gebracht door de dienst? Enigzins toch wel. Een leuk uitziend meisje (of jonge vrouw, zo u wilt) begeleidt met haar gitaar de (nog niet geheel volle) zaal. De nummers die gebracht worden komen volgens mij uit de opwekkingbundel. Altijd goed, zoals u van ons weet.

We merken op dat het zingen nu toch wel wat duurt!
Naar later blijkt schijnt dit een zangdienst te zijn! Hebben wij weer!
Maar niet getreurd. Nu we er toch zijn kunnen we rustig alle facetten van dit genootschap relaxed doornemen. Het zingen zit dus goed. De mensen bevallen ons. En dat vinden wij belangrijk.
The Feeling; daar gaat het bij ons toch ook om?

Plots gaat de schoonvader van de gitariste enige woorden tot ons richten. Zijn naam: Johan Heiligenberg. De naam alleen al spreekt tot onze verbeelding. Een grijzend man met veel ervaring. Zo  spreekt hij prachtige woorden die slaan op het nieuwe jaar; een nieuwe periode voor ons allemaal. Maar vooral om dat jaar met Hem te beginnen. Hij vergelijkt ons met een kaars. Op zich een dood iets. Maar na ontbranding kan er iets moois ontstaan tussen ons en God. Lichtgevend.
Waar heb ik dat toch meer gehoord? (lees Kerstmis 2006 hieronder nog maar eens).
Maar op zich een prima preek(je).

We willen eigenlijk wel meer! We worden op onze wenken bediend. Er wordt persoonlijk aan iedereen gevraagd om voor elkaar (dus 2 personen) te gaan bidden. Toch even schrikken. Twee middelbare heren komen rechtstreeks op ons af. We kunnen geen kant meer op. We zitten vast
We stellen ons kort voor en de man vraagt of hij met mij en voor mij mag bidden.
Er is slechts 1 antwoord mogelijk: JA! (Nee staat wel heel erg raar!).

Het gaat ietwat problematisch met deze broeder. Hij noemt mij tot twee keer aan toe JOHN!
"De naam is Nico", grap ik hem terloops toe. John kan zijn lachuitbarsting gelukkig onderdrukken.
Maar de intentie is natuurlijk goed en zoiets hebben we nog niet eerder meeegemaakt.

Lekker persoonlijk…..en dat is misschien toch wel wat we zoeken.

Na nog wat zingen en een prachtig Heilig Avondmaal (aan het begin van het jaar is dat een traditie) vervoegen we ons achterin de zaal naar de bar.
We bestellen twee bier en…..nee, er is natuurlijk alleen koffie (wel tegen betaling!…..schande!).
Maar gelukkig krijgen we alsnog koffie terwijl we met de hoofdpersoon nog even napraten.
Johan Heiligenberg verteld ons een en ander over dit genootschap. Het blijkt een voortvloeisel van de Pinkstergemeente (ooit gestationeerd aan de Bankastraat in oud-Den Helder). Na enige meningsverschillen is Johan voor zichzelf begonnen. En niet onverdienstelijk!

Ook is er een kinder- en jeugdafdeling en er worden diverse festiviteiten georganiseerd. Er wordt zelfs met sportwedstrijden meegedaan (en gewonnen getuige de volleybalbeker nabij de kansel). Ook wordt een circulaire uitgegeven en wij krijgen ook een (gedateerd) exemplaar mee met de tekst "Gezegend Kerstfeest" maar……………….onderaan die pagina staan de woorden: Gods Heil & Zegen in 2007.

En daar kunnen we absoluut mee verder dit jaar.

De kerk gaat met een dikke 8 mee naar de volgende ronde.
Proficiat!

Na de dienst nog even fantastisch geevalueerd in een verbouwd Hotel Den Helder.
Zoals gewoonlijk met John………………..top!

Als je geluk hebt kun je ons kerkrelaas van vanochtend ook terug ZIEN op onze site.
klik hier

Prettige week toegewenst.
Nico.

En dan ineens is het Kerst.
Zo ineens? Ja. Want je hebt er vaak geen erg in dat alles zo snel gaat.
En dit jaar leek het nog wel veel rapper te gaan.

Kerst 2006. Hoeveel kerstmissen hebben we alweer meegemaakt. De een 10, de ander 15 en weer een ander misschien wel 50 keer. En is het dan allemaal telkens hetzelfde?
Zit er verschil in Kerst 1971 en Kerst 2006. Of nog erger: Kerst anno 100 en Kerst anno 2006?

Wordt er nog nagedacht over de betekenis van Kerst?
Is het toch vooral een gezelligheidsfeest met veel eten en drinken of toch meer een feest om over de dingen na te denken. Over hoe de wereld er vandaag de dag bijligt. De wereld lijkt wel ziek. En ik denk ongeneeslijk.

Dan kom ik toch direct bij Kerst uit. Want we gaan dan in gedachten terug. 2006 jaar terug in de tijd. Toen daar in een klein dorpje in het Midden-Oosten iemand werd geboren. Zijn naam was al langer bekend, al vele duizenden jaren. Dat Hij zou komen. En toen was Hij daar. Jezus was geboren. De vredestichter, de vredevorst. Dus met de nadruk op vrede!
Hij gaf ons het juiste voorbeeld en liet zien hoe wij samen met Hem vrede kunnen bereiken.

Maar de wereld heeft het schijnbaar niet begrepen of de wereld wil het graag zelf doen. Die vrede bewerkstelligen. En het blijkt nu alweer 2006 jaar lang dat de wereld het niet alleen kan. Zonde en jammer!

Maar ook persoonlijk kan Hij veel voor elk mens betekenen. Hij kan in ieder leven licht brengen.
Steun en rust. Iemand die altijd met je wil praten en tijd voor je heeft. Hij kan je verlichting brengen.

En die verlichting werd prachtig verwoord in de Kerstnachtdienst van afgelopen zondag. De dag voor Kerst. Het was donker en koud maar na de dienst waren we toch verlicht. Innerlijk verlicht.
Deze Kerstnachtdienst vond plaats in de Opstandingslkerk en werd geleid door Dominee Scherff.

De dienst begon om 10 uur met samenzang (ja, de geheide kerstnummers natuurlijk; maar dat hoort zo), een lezing van het kerstverhaal (prachtig onderbroken door het "Ere zij God"; mooi dat dit midden in de lezing plaatsvond, overigens), een kerst-overdenking waar je nu eindelijk wel iets aan had en niet te vergeten het schitterende koor dat ook engelstalige nummers ten gehore gaf. Prachtig.

John en ik kijken terug op een memorabele Kersnachtdienst.

En mocht deze kerk nu meedingen naar een hoge notering in onze kerkentocht (zie alle kerkentocht-berichten hieronder) dan zal deze gemeente hoog eindigen want ikzelf heb een cijfermatige notering in gedachte die de 9 benaderd!

Maar helaas zal deze kerk ons bezoek in een reguliere dienst moeten afwachten.

Maar we hebben er nu al zin in.

Fijne feestdagen en een verlicht 2007!

Mooi titel voor een bijzonder mooie avond.

Eigenlijk hadden we in het geheel geen zin om er weer op uit te moeten. Maar, zoals het vaak gaat, bleek het een goede beslissing om toch dit concert mee te gaan maken. Ergo….we moesten wel want de winnaar van onze Desperado-prijsvraag (er kon een echte gitaar gewonnen worden) moest die avond LIVE! bekend gemaakt worden. Er werd besloten dat in de pauze van de band tot uitvoering te brengen.

In het voorprogramma trad een nieuwe "formatie" op met als frontman Mike de Wit. Deze gitaarvirtuoos duikt de laatste wel erg vaak op. Dan weer met dit bandje dan weer met die. Ik weet eigenlijk niet meer goed bij welke band Mike thuishoort. Eigenlijk treedt Mike altijd op onder de naam van de "Mike DeWitt Band" En dan schiet je altijd raak; moet Mike denken. En zo is het! Alles draaide om hem en terecht. Mike warmde het publiek lekker op voor de hoofdact van deze avond: Rob Orlemans and Half Past Midnight.

Zoals zo vaak duurt het dan nog geruime tijd voordat de echte hoofdact begint…..Maar niet bij Rob Orlemans. Als een ware orkaan begon Rob vrij rap achter de Mike DeWitt Band keihard van leer te trekken middels Jimi Hendrix klassiekers, eigen blues rockers en zeer stevige hardrock songs waar je haren van te berge rezen. Maar dan dus positief. Wat een vent, zeg.

Als je hem zag spelen dacht je wat kan dat kereltje tekeer gaan op zijn gitaar. Rob meet amper 1 meter 50 maar dat vergoedt hij ruimschoots met zijn spel. Deze man is niet eens zo bekend in Nederland maar verdiend dat wel! Heerlijk om dat te mogen aanschouwen.

En dat met maar 3 man: een topdrummer en dito bassist droegen hun steentje meer dan bij!
In Amerika staan ze hoog genoteerd op de bluesrock-ladder en dat zou in Nederland ook moeten gebeuren!

In de pauze (van plusminus 10 minuten, want Rob wilde eigenlijk gewoon doorspelen) kwamen John en ik het podium op om de prijswinnaar bekend te maken. Alle namen waren verzameld in een hoge hoed (voor de gelegenheid omgedoopt in een plastic bierglas) en de trekking werd verricht door Rob zelf. Want zo’n prachtige gesigneerde echte Libertyville gitaar kan alleen door hem uitgereikt worden.

De winnaar uit 25 juiste inzendingen was de heer Rob Picauly en hij was door het winnen van de gitaar in alle staten! Hij genoot zichtbaar en vertelde ook dat de gitaar voor zijn kleinzoon was. Leuk!
Vanaf deze zijde voor Rob Picauly en zijn kleinzoon: Van Harte!

We waren koud het podium af en Rob begon weer te knallen met zijn bluesrockers.
En wat niet onvermeld mag blijven: Rob vind het heerlijk om het publiek bij zijn optreden te betrekken. Regelmatig verdween hij in het publiek met zijn grootste vriend: de gitaar. Een prachtige avond met een al even prachtig personage: Rob Orlemans & Half Past Midnight.

Voor de foto’s moet je even naar Desperado-Online.

En zoals de titel van dit bericht al deed vermoeden: enige tijd na half-past-midnight waren we weer thuis. Verzadigd en voldaan!

Eind maart is Rob weer in Den Helder.

Een tip……………………koop kaarten!

Nico

Ja, even werd er gedacht dat dit weblog ter ziele was. Niet!
We hebben een zeer drukke tijd van voorbereiding achter de rug voor wat betreft onze Beatles dag in het Rialto Theater in Den Helder.

Afgelopen zaterdag, 16 december, was het dus eindelijk zover.
Gespannen? Ja. Maar op een prettige manier!
De dag begon voor ons eigenlijk pas om 15:00 uur. Met gezwinde spoed naar de studio van de LOS om de apparatuur op te halen en te verslepen naar het theater. Samen met Edwin (al lang niet meer de animator) Muis, Sjaak (soms wel, soms niet) Mooij, Theo (to be or not to be) Thiebault, John (the new animator!) en ikzelf brachten we alles op hun juiste plek in dit toch wel geweldig verbouwde theater. Eigenaar Jeroen Tampatel verwelkomde ons.

Na een korte onderbreking (er moet natuurlijk gegeten worden en een bodem gelegd) begon het pas goed tegen 7 uur. De jongens van Pop in de Kop arriveerden met (zoals gebruikelijk) veel bombarie en na wat technisch gepuzzel bleek ook dat deze avond via de LOS gevolgd kon worden. Want daar ging het ons ook om natuurlijk.
Vertegenwoordigd waren ook de Beatles Fanclubs van Nederland en Azing (toch hebben we een zwak voor deze fanaat) Moltmaker; de Kenner bij uitstek. Na enig getouwtrek over het juiste aantal beschikbare meters per kraam per club, had op een gegeven moment iedereen zijn juiste plek gevonden. Er werd van alles aangeboden: cd’s, dvd’s, kalenders, boeken, mokken, t-shirts, klokken; noem maar op. Natuurlijk met de afbeeldingen van onze grote vrienden: The Beatles.

Edwin en ik interviewden hier en daar wat fans en John regelde vlekkeloos vanuit de grote zaal de techniek. Wat ik zelf erg leuk vond was dat er ook fans bijzaten van een jaar of 16. Echte fans van een band die al zolang niet meer bestaat. Dat moet dan toch een geweldige band geweest zijn. En dat waren ze!

De zaal stroomde lekker vol en het gezicht van mede-organisator Peter den Haan (Blue Eagle Events) klaarde zienderogen op bij het zien van steeds meer mensen.

Om kwart voor 9 gaf Azing nog een lezing over hoe belangrijk illegale uitgaven kunnen zijn voor het welslagen van officiele albums. Duidelijk gaf hij te kennen dat dit soort dingen vaak gebeuren ten gunste van de artiest. The Beatles zullen er dan ook blij mee zijn geweest.

Rond negen uur de quiz van PopindeKop. Na 3 ronden bleef er dan toch slechts 1 winnaar over.
De quiz vond ikzelf eigenlijk te moeilijk maar wanneer je 1 iemand over wil houden moet dat misschien  ook wel.  Dit keer ook veel beeld bij de vragen wat de quiz absoluut ten goede komt. Hierbij meteen mijn dank uitsprekend naar het voltallige PopindeKop team. Klasse!
Het is te hopen dat de reguliere quizen ook voortaan plaatsvinden in dit theater!
Trouwens, kijk voor alle uitslagen, foto’s en winnaars op de site van PopindeKop.

Na weer een korte pauze volgde het optreden (waar toch veel mensen voor kwamen) van de Mal Evans Memorial Band. Een van de beste Beatles-tribute bands uit Europa. En spelen en zingen dat ze konden! Van Sergeant Pepper tot Paperback Writer en van Please please me tot Get Back. Heerlijk!

Wij kijken terug op een geweldige avond met prachtige muziek en een absoluut goede sfeer.

Verder wil ik graag iedereen (zo kan ik ook niemand vergeten) die heeft meegewerkt aan het succes van deze dag heel erg hartelijk bedanken. Dit smaakte zeker naar meer!

En ik weet bijna zeker dat John en George ons van grote hoogte met plezier hebben gevolgd.

Wie weet tot een volgend evenement.

Waar dat plaats gaat vinden? Het Rialto Theater!